Przetrwanie tych gatunków eukaliptusa zostało zagrożone wskutek wycinki lasów, a większość pozostałych okazów znajduje się na terenach prywatnych. Liczebność podgatunku w 1991 roku szacowano na około 500–1000 osobników. Podgatunek i jego środowisko są przedmiotem narodowego planu odnowy. W roku 2007 lokalni właściciele ziemscy otrzymali odszkodowania za współudział w regeneracji odpowiedniego środowiska. C. b. macrorhynchus Gould, 1843 – występuje na obszarze północnej Australii. Chociaż wydaje się, że podgatunek ten jest liczny i rozprzestrzeniony na dużym obszarze, jest słabo przebadany. Posiada ogromny dziób. U samic nie występuje czerwone zabarwienie na ogonie. C. b. naso Gould, 1837 – bliski wyginięcia, występuje w południowo-zachodniej części Australii pomiędzy Perth i Albany. Forma ta posiada większy dziób. C. b. samueli Mathews, 1917 – istnieje w czterech rozproszonych populacjach: pośrodku wybrzeża zachodniej Australii od Pilbary na południe do północnego Wheatbelt w okolicy Northam, w pobliżu śródlądowych rzek w centralnej Australii, w południowo-zachodniej części stanu Queensland i w górnym biegu rzeki Darling na zachodzie Nowej Południowej Walii. Ptaki tego podgatunku są generalnie mniejsze i mają mniejsze dzioby niż nominalne banksii. W 2020 roku opisano podgatunek C. b.