Gabinet Stambolijskiego przystąpił do realizacji polityki opartej na koncepcji agraryzmu i teorii klasowej. Próbując rozwiązać problem uchodźców z ziem utraconych przez kraj na mocy traktatu pokojowego z Neuilly-sur-Seine, rząd znacjonalizował część gruntów klasztornych, gminnych oraz nieużytków, a także ograniczył maksymalną powierzchnię gruntów, jaka mogła przypadać na jedną rodzinę, do 30 hektarów. Upaństwowione w ten sposób ziemie zostały rozdzielone między uchodźców oraz chłopów bezrolnych. Reforma nie przyniosła jednak pożądanych rezultatów. Małe gospodarstwa nie były w stanie się unowocześnić, a spółdzielnie nie spełniały pokładanych w nich oczekiwań.
W celu walki z nędzą rząd wprowadził podatek dochodowy obciążający głównie najbogatsze warstwy społeczne, a także przyjął uchwałę o wywłaszczeniu niektórych nieruchomości na rzecz potrzeb społecznych ludności oraz uregulował wysokość czynszów. Inną reformą było wprowadzenie w maju 1920 ustawy o obowiązkowym czynie społecznym. Stosownie do niej wszyscy mężczyźni w wieku 20-50 lat musieli odpracować 12 miesięcy, zaś kobiety w wieku powyżej 16 lat 6 miesięcy na rzecz państwa. Obowiązkiem objęto także młodzież. W ramach czynu społecznego odbudowano zniszczone na skutek wojny linie kolejowe, drogi i mosty.