Ustawa miała i drugi, ukryty cel, jakim było wojskowe szkolenie młodzieży. Dzięki niej Carstwo Bułgarii omijało postanowienie traktatu z Neuilly-sur-Seine zakazujące mu utrzymywania obowiązkowej służby wojskowej.
Upatrując w chłopach głównej warstwy społecznej kraju, rząd Stambolijskiego wspierał intensywny rozwój kultury na wsi, czego przejawem było powstawanie wiejskich ośrodków kultury, czytelni oraz bibliotek. Ponadto władza rozpoczęła walkę z analfabetyzmem wprowadzając siedmioletni obowiązek szkolny oraz upraszczając zasady pisowni bułgarskiej.
Polityka zagraniczna gabinetu Stambolijskiego była ukierunkowana na wyprowadzanie kraju z powojennej izolacji na arenie międzynarodowej. W jej efekcie w 1920 Carstwo Bułgarii zostało przyjęte do Ligi Narodów, a także nawiązało przyjazne stosunki z Jugosławią. To ostatnie zdecydowało o przyjęciu przez działaczy WMRO, dążących do odłączenia Macedonii od Jugosławii, postawy antyrządowej.
Polityka wewnętrzna BLZCh postawiła ludność wiejską w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do mieszczaństwa, szczególnie jego zamożniejszych warstw. Jednocześnie rząd, przekonany o swej silnej pozycji, coraz częściej ignorował zasady demokracji przybierając charakter reżimu autorytarnego.