Hiszpanię od czasu zjednoczenia królestw Kastylii i Aragonii (1469) łączyły bliskie stosunki z Papiestwem. Pewnym znakiem ochłodzenia stosunków było wysłanie w roku 1760 do Rzymu jako ambasadora Manuela de Roda, który nie był jak zdecydowana większość wcześniejszych posłów kardynałem.
Ambasadorowie Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej 1570 Antoine Perrenot de Granvelle 1587 Enrique de Guzmán (tam urodził mu się syn Gaspar de Guzmán) 1616–1619 Gaspar de Borja y Velasco, kardynał 1619–1623 Francisco III Fernández de la Cueva y de la Cueva, książę Albuquerque 1628–1631 Manuel de Acevedo y Zúñiga 1631–1635 Gaspar de Borja y Velasco, kardynał (ponownie, nominalnie pozostał ambasadorem aż do śmierci w 1645)Gaspar Borja y Velasco. 1633 Domingo Pimentel oraz Juan Chumacero Carrillo y Sotomayor, ambasadorowie nadzwyczajni 1638 Manuel de Moura y Corte-Real, 2. markiz de Castel Rodrigo, ambasador nadzwyczajnyPeter Rietbergen, Power and religion in Baroque Rome: Barberini cultural policies, s. 182. 1691–1698 Luis Francisco de la Cerda, 9.