Ta oporność występuje u Enterococcus faecium.
Wankomycooporność typu E i G (VanE i VanG) VanE to nabyty typ oporności mogący występować u Enterococcis faecalis i zapewniający oporność na wankomycynę i teikoplaninę. Podobnie jak w klasie C końcowym dipeptydem jest D-Ala-D-Ser.
Klasa oporności VanG jest najmniej zbadana, wiadomo jedynie, że gatunek występowania oraz zakres oporności jest analogiczny do klasy VanE. Końcowy fragment warunkujący oporność pozostaje nieznany.
Odnotowano pojedyncze przypadki szczepów VRE wytwarzających także beta-laktamazy.
Rozwój oporności Na pojawienie się wankomycynooporności miało wpływ wiele nakładających się czynników. Masowo używano tych związków w przemyśle spożywczym jako dodatek do pasz dla zwierząt hodowlanych. Stosowano tam awoparycynę, która nie jest wykorzystywana u ludzi, jednak pojawiająca się oporność enterokoków była krzyżowa dla pozostałych antybiotyków. Także w szpitalach glikopeptydy używane były bardzo często, nawet przy nieznanym czynniku etiologicznym infekcji. Z powodu narastającej oporności użycie wankomycyny oraz teikoplaniny w szpitalach zostało ograniczone do udokumentowanych przez laboratoria mikrobiologiczne ciężkich zakażeń bakteriami Gram (+) lub jako leczenie zgodne z antybiogramem.