Umieszczono go w obecnym miejscu - przy ścianie wschodniej nawy północnej.
Opis i analiza Na równoramiennym krzyżu, zbliżonym do krzyża greckiego (wymiary 2,77 m × 2,66 m) wisi przybity czterema gwoździami Chrystus, ubrany w długą, przepasaną tunikę (zwaną tunica manicata), z charakterystycznym "kanelowanym" układem fałdów i zachowanymi śladami barwnej polichromii. Tunika była granatowa i ozdobiona motywem złotych gwiazd. Głowa Chrystusa jest znacznie wydłużona. Chrystus ukazany jest frontalnie ma szeroko otwarte oczy, a jego wzrok jest w sposób sugestywny skierowany w stronę modlącego się. Charakterystyczny dla tego typu ikonograficznego jest układ ciała Chrystusa - zarówno jak nogi, jak ramiona są ułożone zgodnie z liniami krzyża.
Krucyfiks ten jest przykładem średniowiecznego przedstawienia Ukrzyżowanego w typie Volto Santo (Święte Oblicze). Według tradycji wizerunek ten miał wykonać sam Nikodem, potem dzieło było przez długie lata ukryte, aż do VIII w. W 782, kiedy biskup Gualfred wyruszył na pielgrzymkę na Wschód, podczas jego odpoczynku przyśniło mu się "Sacratissimus Vultus a Nicodemo sculptus" - Najświętsze Oblicze wyrzeźbione przez Nikodema. Wówczas na terenie Cesarstwa Północnego panował ikonoklazm zabraniający przedstawiania wizerunków świętych.