14 sierpnia 1906 roku, na cztery dni przed zamachem na Skałona, została rozpoznana przez carską Ochranę, aresztowana i osadzona w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po przeszło półrocznym śledztwie 1 marca 1907 roku została zwolniona z aresztu i skazana na zsyłkę na Syberię. Dzięki staraniom adwokata PPS Stanisława Patka, uwzględniono jej ciężki stan zdrowia i zsyłkę zamieniono na wydalenie za granicę bez prawa powrotu. Po rocznym pobycie poza granicami zaboru rosyjskiego w 1908 powróciła nielegalnie do Królestwa Polskiego i pracowała dla Organizacji Bojowej. W maju 1909 została ponownie aresztowana przez żandarmerię i po raz kolejny została uwięziona w Cytadeli Warszawskiej. Przebywała tam do 1 grudnia 1909 roku. Po kolejnym wygnaniu z kraju, dzięki interwencji Stanisława Patka otrzymała w 1911 pozwolenie na powrót do kraju. 9 sierpnia 1914 roku została członkiem Obywatelskiego Komitetu Ratunkowego w Lubartowie, służącego pomocą ofiarom wojny, a w szczególności opieką nad żołnierzami i dziećmi rezerwistów. W sierpniu 1915 roku po wyparciu wojsk rosyjskich z Lubartowa została przewodniczącą koła Ligi Kobiet Polskich Pogotowia Wojennego w Lubartowie.