Wanda Beata Łysińska była absolwentką zakładu Naukowego Henryki Czarnockiej, pod której kierownictwem ukończyła w 1899 nielegalny kurs pedagogiczny. W latach 1904–1905 należała do nielegalnego Towarzystwa Pedagogicznego pod kierownictwem prof. Stanisława Karpowicza. Uczestniczyła w strajku szkolnym w 1905 roku. Od 1906 pracowała jako nauczycielka w szkole Macierzy Szkolnej w Łodzi. W czasie przymusowej zsyłki w 1908 spędziła rok w Paryżu uczęszczając na zajęcia z nauk przyrodniczych na Sorbonie. Po uzyskaniu niepodległości władze oświatowe nie uwzględniły uprawnień nauczycielskich Wandy Łysińskiej, co skłoniło ją do zmiany zawodu. W 1926 roku ukończyła kurs sanitarny PCK a od 1927 rozpoczęła pracę w charakterze sanitariuszki w Szpitalu im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie.
W 1933, w uznaniu zasług w pracy niepodległościowej, otrzymała jedno z najwyższych odznaczeń Polski międzywojennej – Krzyż Niepodległości z Mieczami (nr 3/1496)Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości, Monitor Polski nr 63/1933. a w 1938 odznakę honorową „Za walkę o Szkołę Polską”. W czasie obrony Warszawy (1939) i w czasie powstania warszawskiego (1944) nie ustawała w pracy przy opatrywaniu rannych.