Kość udowa nie dorównywała długością piszczelowej, co uchodzi za cechę typowo ptasią.
Czaszka Zachowały się czaszki sześciu osobników (BMNH R3556, R3557, R3914 i R5589 oraz u dwóch okazów BMNH R3146). Patrząc od góry, czaszka była w przybliżeniu trójkątna, z lekko zaokrąglonym pyskiem, a przy spojrzeniu z boku – niska i kształtem przypominająca klin. Nozdrza przednie są trudne do zlokalizowania. Szeroka kość nosowa sprawia, że nie są widoczne z góry, jak sugerowali Woodward i Sereno, lecz zdają się być umieszczone po bokach czaszki. Widok przedniej części pyska od strony grzbietowej sugeruje wydłużenie nozdrzy. Oczodoły za życia zwierzęcia przybierały prawdopodobnie niemal okrągły kształt. U BMNH R3556 i R4557 zachowały się puszki mózgowe – wydłużone u obu osobników. Wydłużona kość przedszczękowa Scleromochlus mieściła zęby – przypuszczalnie około sześciu – na całej swojej długości. Stosunek długości kości przedszczękowej do szczękowej wynosił około 1:2. W kości szczękowej znajdowało się około 10 zębów, przy czym ostatnia 1/3 jej długości prawdopodobnie nie miała ich wcale. Przednia część żuchwy najlepiej zachowała się u BMNH R3556, zaś tylna u BMNH R3146A. W kości zębowej mieściło się prawdopodobnie około 15 zębów.