Uzębienie było przypuszczalnie izodontyczne, a zęby małe, jednak zbliżone rozmiary zębów oraz ziaren otaczającego ich piaskowca uniemożliwiają dokładniejsze ich zbadanie. Trzy niewielkie zębodoły zachowały się na kości przedszczękowej BMNH R3146A, a siedem na kościach szczękowych BMNH R3146A oraz R3557.
Szkielet pozaczaszkowy U żadnego znanego okazu nie zachowały się wszystkie kręgi presakralne. Osiem kręgów szyjnych, połączonych jak za życia zwierzęcia, odnaleziono jednak u BMNH R3556. Friedrich von Huene sugerował występowanie u Scleromochlus 12–13 kręgów grzbietowych, co wskazywałoby na niezwykle krótką klatkę piersiową zwierzęcia. Prawdopodobnie jednak von Huene badał uszkodzone szkielety, gdyż u dwóch osobników BMNH R3146 liczba kręgów wynosi 16–17, co wydaje się być stanem naturalnym. Pozostałości kręgów szyjnych wskazują, że były one nieco krótsze niż grzbietowe, mierząc od 1,8 do 2,1 mm długości, podczas gdy grzbietowe – 1,9–2,5 mm. Typowa szerokość wynosi od 1 do 1,3 mm. Liczbę kręgów sakralnych trudno oszacować ze względu na niekompletny materiał kopalny. Na podstawie skamieniałości BMNH R3146B, u którego okolica krzyżowa zachowała się najlepiej, Benton sugeruje obecność czterech kręgów krzyżowych o długości 1,9–2 mm każdy. Niewielka kość miedniczna miała niskie skrzydło kości biodrowej (ang.