iliac blade), krótkie kości łonowe i kulszowe oraz zamkniętą panewkę stawu biodrowego. Stosunkowo długi ogon składał się z około 35 kręgów, przy czym Woodward szacował liczbę kręgów na 52, Huene na około 60, a Sereno – tylko na 25. Przednie kręgi ogonowe zawierały proste, nachylone ku tyłowi łuki naczyniowe oraz wyrostki poprzeczne. Niepołączony stawowo szewron BMNH R3146 to szeroka V-kształtna kość przymocowana prawdopodobnie za życia zwierzęcia do początkowych kręgów ogonowych. Smukła łopatka nie łączyła się z krótką i owalną kością kruczą, bardziej długą niż szeroką. U skleromochla nie są znane obojczyki, podobnie jak u bazalnych dinozauromorfów, podczas gdy u pterozaurów obojczyki, kości międzyobojczykowe i mostek były połączone, tworząc strukturę przypominającą widełki. Huene sugerował, że Scleromochlus miał wydłużoną kość kruczą, co powtórzył Kevin Padian (1984), jednak kości, które von Huene uznał za kości krucze, w rzeczywistości są prawą kością udową (BMNH R3146) oraz żebrem (BMNH R3556). Odnaleziono kilka kości ramiennych, spośród których najlepiej zachowała się lewa kość ramienna BMNH R4823/4. Długa i smukła kość ramienna skleromochla osiąga w przybliżeniu taką samą długość, co kości łokciowa i promieniowa.