thumb|Romański świecznik siedmioramienny thumb|Nodus z emaliami przedstawiającymi Czterech Ewangelistów thumb|Lew – fragment podstawy świecznika Świecznik siedmioramienny – dzieło wykonane z brązu na polecenie Henryka Lwa, księcia Saksonii i Bawarii dla katedry w Brunszwiku. Przykład romańskiej plastyki brązowej, jest jednym z trzech zachowanych do dziś dzieł tego typu. Pozostałe dwa świeczniki znajdują się w katedrze NMP w Essen oraz katedrze w Mediolanie.
Dzieje Wykonany w 1188 jest ideowym nawiązaniem do świecznika w starotestamentowej świątyni Salomona. Kościół ufundował Henryk Lew, wzniósł do obok własnej rezydencji. Świecznik ten postawiono za ołtarzem NMP który powstał w tym samym roku co świecznik. Po śmierci księcia (1195) obok ołtarza wzniesiono monumentalny nagrobek w którym pochowano władcę wraz z małżonką – Matylda Plantagenet.
W dobie barokizacji kościoła, kiedy to usunięto przegrodę chórową i wzniesiono na polecenie książąt Rudolfa Augusta i Antona Ulricha nowy ołtarz główny autorstwa Antona Detleva Jennera, zaś świecznik został zdemontowany i przeniesiony do kapitularza katedralnego. W okresie wojen napoleońskich został w 1806 r. zrabowany. W 1815 odnaleziono go, lecz według spisu Christopha Friedricha Görgesa świecznik ten został zdekompletowany. Z 74 elementów ocalało 65.