W kwietniu 1830 r. zdekompletowany świecznik został ustawiony w pierwotnym miejscu, w zachodniej części prezbiterium. W latach 1895–97 uzupełniono brakujące elementy (m.in. dodano nowe nodusy wykonane z kryształu górskiego). Podczas II wojny światowej podobnie jak kilka innych dzieł sztuki z katedry brunszwickiej, świecznik ewakuowano do pobliskiej kopalni Rammelsberg koło Goslaru. Po kilku konserwacjach dzieło to powróciło na dawne miejsce w 1954 r.
Opis i analiza Siedmioramienny świecznik składa się z 74 elementów, waży ponad 400 kg, jest wysoki na 4 metrów, zaś całkowita rozpiętość ramion wynosi ponad 4,5 m. Czworoboczna podstawa posiada bogatą dekorację rzeźbiarską. Nóżki tworzą lwy, oraz stylizowane skrzydlate smoki o fantastycznie kształtowanych ogonach. Pomiędzy nóżkami ażurowe elementy z personifikacjami czterech cnót kardynalnych (Męstwo, Roztropność, Umiarkowanie i Sprawiedliwość), figurkami proroków (Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela i Daniela) oraz alegoriami czterech rzek (Eufrat, Tygrys, Piszon i Gichon). Spośród nodusów ozdobionych w XIX w. kryształem górskim jeden zachował dawną emaliowaną dekorację, na którą składają się m.in. medaliony z wizerunkami Czterech Ewangelistów ukazanych w trakcie pisania ksiąg, stojących na pulpitach.