Akt II Obraz pierwszy: W podziemiach świątyni. Kapłanka Znicza, Marti żąda śmierci jeńca teutońskiego. Margier, nim wyda wyrok, chce znać wolę niebios. Wówczas Marti, wzywa bogów. Na jej zaklęcia zjawia się bóg Poklus, żądając śmierci Ransdorfa, gdyż tylko ofiara z niego złożona może ocalić Litwę od zguby. Zgromadzeni, prócz Egle i Lutasa, przyjmują ten wyrok z entuzjazmem. Margier, by uniknąć linczu, gotów jest sam poprowadzić skazańca na stos.
Obraz drugi: Pod murami zamku, nad brzegiem Niemna. Lutas wspomina chwalebną przeszłość, jest gotów bronić swojego narodu i poświęcić życie w obronie Ojczyzny. Egle jest zrozpaczona losem jeńca, pragnie go uratować. Przyznaje, że uczucie jakim darzy Ransdorfa jest silniejsze niż obowiązek względem poddanych. Lutas obiecuje księżniczce, że ocali jej ukochanego. Na te słowa zjawia się rycerz, a Lutas wskazuje mu tajemne przejście i pomaga w ucieczce. Wcześniej, wraz z Egle, żąda przysięgi, że nie wyjawi Krzyżakom tajemnicy. Ransdorf ślubuje, że tego nie zrobi, a widząc rozpacz Egle, zapewnia ją, że ich rozłąka nie będzie trwała długo. Zjawia się Margier z ludem. Widząc Egle przy lochu wszyscy domyślają się, że pomogła jeńcowi w ucieczce. Kapłanka podburza lud i ten żąda śmierci księżniczki.