Mimo narastających represji ze strony komunistów, których Stalin od 1946 zachęcał do przejęcia pełni władzy w kraju w związku z początkiem zimnej wojny, działacze partii opozycyjnych zdecydowali się kandydować i zdobyli ok. 100 mandatów (wobec 366 uzyskanych przez Front Ojczyźniany). Uzyskany wynik dawał im nadzieję na utrzymanie demokracji parlamentarnej w powojennej Bułgarii. Nadzieję tę dodatkowo rozbudziła paryska konferencja pokojowa z początku 1947, po której opozycja bułgarska oczekiwała rozpoczęcia wycofywania wojsk radzieckich z kraju. 12 marca prezydent Stanów Zjednoczonych Harry S. Truman ogłosił jednak swoją doktrynę, na mocy której Amerykanie związali się z Grecją i Turcją, pozostawiając Bułgarię w strefie wpływów Związku Radzieckiego. Tym samym opozycja antykomunistyczna utraciła poparcie z zewnątrz i wkrótce stała się celem brutalnej rozprawy ze strony Bułgarskiej Partii Komunistycznej. 5 czerwca 1947 Nikoła Petkow został aresztowany w budynku parlamentu, a następnie skazany na karę śmierci po wyreżyserowanym procesie. Mimo protestów opinii międzynarodowej, wyrok wykonano. Następnym krokiem komunistów było wydanie 26 sierpnia 1947 zakazu dalszej działalności opozycyjnego BLZCh, co oznaczało koniec istnienia ugrupowania.