W powieści ani razu nie pada jej imię, w adaptacji filmowej nazywa się Natalia Katkowa. Walentinow – dawny gracz szachowy, który przez prawie 10 lat zajmował się karierą Łużyna, traktując go oschle i instrumentalnie. Porzuca Łużyna, kiedy ten dorasta i przestaje być cudownym dzieckiem szachów. Po wielu latach odnajduje Łużyna w jego mieszkaniu w Berlinie, mając nadzieję, że złamie jego koncentrację przed decydującym pojedynkiem z Turatim. Turati – włoski arcymistrz szachowy. Już raz pokonał Łużyna, grając bardzo podobną do jego techniką. Podczas gry z Turatim Łużyn przechodzi załamanie nerwowe.

Inspiracje dla powieści Jako inspiracje służące Nabokowowi do stworzeniu historii Łużyna wymienia się: Trwający trzy miesiące pojedynek szachowy, który stoczyli w 1927 r. José Raúl Capablanca i Aleksandr Alechin. Osobę Curta von Bardelebena, którego Nabokow znał osobiście i który w 1924 r. popełnił samobójstwo, skacząc z okna. Postać Lionela Kieseritzky’ego, szachisty, który niedługo po porażce w tzw. nieśmiertelnej partii rozegranej z Adolfem Anderssenem trafił do zakładu psychiatrycznego w Paryżu, gdzie zmarł w 1853 r. Akibę Rubinsteina – gracza szachowego cierpiącego na problemy psychiczne, styl jego gry przypominał technikę stosowaną przez Łużyna. Wilhelma Steinitza – pierwszego oficjalnego mistrza świata w szachach.