U Awarów dosyć często składano ją na ofiarę dla zmarłych, podobnie jak gęś. Na cmentarzyskach awarskich często odkrywano również skorupki jaj kurzych lub gęsich malowanych i zdobionych wydrapywaniem.
Obyczaje pogrzebowe Zmarłych Awarzy chowali w pozycji wyprostowanej. Dla wczesnego okresu jest poświadczony obrzęd całopalenia konia wojownika wraz z uprzężą charakterystyczny dla wschodniej Azji, który potem zanika. Uroczystościom pogrzebowym towarzyszyło palenie ognisk, pozostałości po ogniskach zsypywano do grobu. Zwłoki zmarłego owijano w całun. Chowano go w stroju, z ozdobami, przedmiotami codziennego użytku, mężczyzn z bronią. Do grobu składano jadło: mięso, drób, jajka, napoje we flaszkach. Kagan Bajan po śmierci 7 synów, którzy zmarli od zarazy odprawiał 11-dniową żałobę w obozie pod Driziperą. Trudno ocenić czy była to okres zwyczajowo przyjęty czy podyktowany tak ogromną stratą.
Wiara w życie pozagrobowe Awarowie wierzyli w ingerencję zmarłych w życie ludzi żywych i to zarówno złośliwą jak i opiekuńczą. Wiara w życie pozagrobowe u Awarów ma kilka aspektów: Awarowie wierzyli w wampiry i próbowali przeszkodzić ich szkodliwym wędrówkom.