Na cmentarzyskach znajdowane są zwłoki odwrócone twarzą do ziemi, skrępowane, przygważdżane do dna grobu, albo z obciętą czaszką. Charakterystyczny dla religii awarskiej kult przodków przejawiał się szczególnie w kulcie czaszki zmarłego przodka czy bliskiego krewnego. W określonych sytuacjach składano ją lub je do grobu wraz ze zwłokami później zmarłego członka rodu. Nadprzyrodzone właściwości przypisywano również głowie zmarłego wroga, która stanowiła wojenne trofeum.
Chrześcijaństwo wśród Awarów Przyjęcie chrześcijaństwa przez Awarów nastąpiło wraz z upadkiem ich państwa. Na terenach kaganatu istniała jednak już w VI wieku, przynajmniej do 630 roku, enklawa zromanizowanej ludności chrześcijańskiej. Społeczność ta zamieszkiwała nad Balatonem i miała nawet chrześcijańską bazylikę. Spore grupy chrześcijan istniały również wśród zamieszkujących kaganat Gepidów.
Awarowie zaczęli przyjmować chrzest w wielkiej liczbie pod koniec VIII wieku. Na przełomie 795 i 796 roku zgłosił się do obozu Karola Wielkiego tudun awarski z chęcią ochrzczenia się wraz z poddanymi. Zimą przybył na dwór w Akwizgranie i został ochrzczony. Niewątpliwie jego motywacje były także polityczne.