Zaledwie tylna straż wyszła poza umocnienia obozu, gdy Galowie zaczęli się nawzajem napominać, by nie wypuścić z rąk spodziewanej zdobyczy. Według niektórych z nich za długo byłoby czekać przy takim popłochu Rzymian na pomoc Germanów i w dodatku nie licowałoby to z ich godnością, gdyby przy tak wielkich siłach nie odważyli się uderzyć na tak szczupłą garstkę, w dodatku uciekającą i objuczoną taborami. Zapał Galów spowodował, że nie wahali się przekroczyć rzeki i wszcząć bitwę na niedogodnych dla siebie pozycjach. Trewerowie przechodząc na drugi rzymski brzeg mieli za sobą rzekę o wysokich i stromych brzegach, co stanowiło poważną przeszkodę w wypadku konieczności wycofania się, a ponadto pozycje ich znajdowały się niżej od pozycji Rzymian, którym w takim przypadku łatwiej było razić ich pociskami. Labienus, który spodziewał się, że to nastąpi, wciąż pozorując pośpieszny odmarsz, spokojnie posuwał się dalej, aby wszystkich nieprzyjaciół zwabić na swoją stronę rzeki. Kiedy uznał, że cała armia Galów znalazła się na zajmowanym przez jego legiony brzegu nakazał wysunąć tabory nieco do przodu i umieścić na jednym ze wzniesień dla łatwiejszej obrony.