Dzieje Wandalów znamy jedynie z dokumentów pozostawionych przez ich zwycięzców oraz inne ludy germańskie, takie jak Frankowie, Goci i Longobardowie. Wandalowie podobnie jak większość Germanów w czasie wielkiej wędrówki ludów byli arianami. Arianizm zwalczany był przez Kościół katolicki jako herezja. Przeciwnicy i zwycięzcy Wandalów skazali ich na zapomnienie, tym bardziej, że w dalszej historii tego ludu nie znalazł się władca równie wybitny jak Genzeryk. Pisma Wandalów i ich tradycja kulturalna zostały zniszczone, a oni sami wtopili się bez śladu w miejscową ludność mauretańską i łacińskojęzyczną. Część została deportowana do Italii. Ich losy znane są przede wszystkim z opisów katolickich pisarzy takich jak Fulgencjusz z Ruspe i Wiktor z Wity.
W średniowieczu i nowożytności Co najmniej od VIII wieku łacińskie źródła nazywają Słowian zamiennie określeniami Sclavi i Vandali, co wynikało z błędnego utożsamienia współczesnych słowiańskich Wendów ze starożytnymi germańskimi Wandalami.
Z tego powodu u średniowiecznych i częściowo nowożytnych historyków (począwszy od Wincentego Kadłubka) Wandalami nazywa się ogół Słowian lub przodków Polaków.