Na przykład Mieszko I we współczesnym mu żywocie świętego Udarlyka określony jest jako dux Wandalorum, czyli książę Wendów (Słowian). Podobnie określa go jeden z roczników niemieckich. Inne współczesne mu źródła używają alternatywnego zwrotu dux Sclavorum.
Nazwa Vandalia i tytuł dux Vandalorum (książę Wendów) odnosiły się do Księstwa Pomorskiego i jego władców, co później przejęli w swojej tytulaturze królowie Danii i Szwecji (rex Vandalorum, król Wendów).
Dziedzictwo etymologiczne Od zniszczeń pozostawionych po najeździe na Rzym (w poszukiwaniu metalu Wandalowie wyrywali żelazne klamry spinające kamienie, z których zbudowane były budynki, powodując ich rychłe zawalenie) nazwa plemienna wandal stała się synonimem osobnika niszczącego wszystko, co stanie mu na drodze. W języku polskim dla rozróżnienia stosuje się dwie formy: Wandalowie na określenie członków plemienia oraz wandale na określenie osób bezcelowo niszczących różne dobra, czyli oddających się wandalizmowi.
Jedna z hipotez wywodzi nazwę południowej części Hiszpanii, Andaluzji od zniekształconego przez Arabów określenia Vandolita (teren Wandalów).