1876).
Jak wielu Polaków po upadku powstania styczniowego, Witold Rogoyski stał się zwolennikiem myśli pozytywistycznej. Rozpoczął działalność w różnych instytucjach lokalnych i samorządowych, a w 1877 roku został członkiem Rady Miejskiej. Na posiedzeniu rady 5 lutego 1884 roku, stosunkiem głosów 24 do 9, został wybrany na stanowisko burmistrza Tarnowa. Na stanowisku tym Witold Rogoyski pozostawał niemal 23 lata, przeprowadzając wiele istotnych zmian w funkcjonowaniu miasta. Do osiągnięć jego i kierowanego przez niego urzędu należą m.in.: remont ratusza i katedry, rozbudowa koszar, otwarcie nowych szkół, rozbudowa szpitala, budowa wodociągów miejskich, regulacja ulic czy założenie policji miejskiej. W 1885 roku Witold Rogoyski stał na czele delegacji interweniującej na dworze i w nuncjaturze apostolskiej w Wiedniu w sprawie zachowania diecezji tarnowskiej, która miała zostać zlikwidowana po śmierci ówczesnego biskupa, Józefa Alojzego Pukalskiego. 15 września 1886 roku burmistrz wraz z całą Radą Miejską i niemalże całym miastem witał na tarnowskim dworcu kolejowym cesarza Franciszka Józefa, przejeżdżającego przez Tarnów w drodze do Lwowa, a w maju 1887 roku przy bramie triumfalnej ustawionej na ul.