Krakowskiej jego syna, arcyksięcia Rudolfa.
Również w 1887 roku Witold Rogoyski zdobył mandat poselski w wyborach uzupełniających do Sejmu Krajowego Galicji (po śmierci Ryszarda Zawadzkiego). Sukces ten powtórzył w wyborach w 1889 roku i pozostawał na tym stanowisku do 1895 roku, działając w komisjach gminnej, podatkowej i górniczej. 18 kwietnia 1895 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa. Jednak prowadzone przez burmistrza inwestycje spowodowały znaczne zadłużenie miasta i wzrost nastrojów opozycyjnych wśród radnych. Na skutek demagogicznych ataków części radnych Witold Rogoyski zdecydował o swojej dymisji. Oficjalnie złożył urząd na posiedzeniu Rady Miejskiej 13 grudnia 1906 roku, powołując się na zły stan zdrowia i przekazując tymczasowe pełnienie funkcji burmistrza swojemu zastępcy, Eliaszowi Goldhammerowi. W uznaniu zasług Rada Miejska przyznała mu dożywotni dar honorowy w wysokości 4 tysięcy koron, ufundowała jego portret pędzla Wincentego Wodzinowskiego zawieszony następnie w sali posiedzeń (obecnie w Muzeum Ziemi Tarnowskiej w Tarnowie) oraz nazwała w 1907 roku jedną z ulic w dzielnicy Strusina imieniem Witolda Rogoyskiego.