Okręty miały, typowo dla niszczycieli, tylko jeden ciągły pokład – górny, a ponadto podwyższony pokład dziobowy i nieciągły pokład środkowy (platformy) na dziobie i rufie; na śródokręciu całą wysokość kadłuba zajmowały natomiast przedziały siłowni. Kadłub dzielił się na 10 głównych przedziałów wodoszczelnych, oddzielonych dziewięcioma poprzecznymi grodziami sięgającymi do górnego pokładu (w tym dwiema sięgającymi wyżej, do pokładu dziobowego), a ponadto na dalsze przedziały oddzielone niższymi grodziami. Masa konstrukcji kadłuba według projektu stanowiła 35,1% wyporności. W pierwotnej postaci okręty miały słabą dzielność morską, zwłaszcza stateczność, szczególnie przy znacznym opróżnieniu zbiorników paliwa. Problemy te częściowo ograniczyły modyfikacje konstrukcyjne, w tym dodanie 90 ton balastu, jednak wraz ze wzrostem masy instalowanego wyposażenia spowodowało to z kolei spadek prędkości. Okręty zmodyfikowano również przez wprowadzenie możliwości napełniania pustych zbiorników paliwa wodą morską, co – mimo zainstalowania separatorów – stwarzało ryzyko zanieczyszczenia paliwa.