W 1935 roku planowano poddać okręty głębszej modernizacji, polegającej na poszerzeniu kadłubów przez dobudowanie specjalnych „bąbli” na zewnątrz poszycia (podobnie jak na niszczycielach typu Navigatori), jednak do wybuchu II wojny światowej prac nie rozpoczęto, a później z nich zrezygnowano.
Załoga etatowo składała się początkowo ze 165 osób, w tym sześciu oficerów. Podczas wojny liczebność załogi wzrosła do ponad 210 osób („Lampo” w chwili zatopienia – 213). Pomieszczenia oficerskie (jednoosobowe kajuty i mesa) znajdowały się tradycyjnie w kadłubie na rufie; kapitan dysponował gabinetem, sypialnią i łazienką. Podoficerowie mieli dwie jednoosobowe kajuty oraz kubryki, natomiast marynarze – kubryki z hamakami w części dziobowej okrętu.
Uzbrojenie Artyleria główna thumb|Działa rufowe i wyrzutnie torped niszczyciela typu Dardo albo Folgore Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm Ansaldo o długości lufy 50 kalibrów (L/50), umieszczone na dwóch dwudziałowych podstawach model 1926. Dziobowe stanowisko znajdowało się na pokładzie dziobowym, a rufowe na niskiej pokładówceWszystkie działa były na jednym poziomie, co polepszało warunki użycia dział na rufie przy złym stanie morza i upraszczało kierowanie ogniem, podobnie jak na niszczycielach typu Navigatori (por. ).