Działalność Przez wiele dni członkowie Verbrennungskommando zbierali zwłoki z ulic, placów, parków, fabryk, szpitali i cmentarzy Woli. Następnie układali je w stosy, na przemian z warstwami drewna, oblewali benzyną i podpalali. Z zeznań Franciszka Zasady wynika, że sama tylko jego grupa, operująca w rejonie ul. Wolskiej, spaliła około 30 tys. zwłok. Popioły grzebano m.in. na terenie ogrodu zabaw „Wenecja” przy ul. Wolskiej 24 (obecnie Wola Plaza), w znajdujących się tam rowach przeciwlotniczych.
Członkom Verbrennungskommando rozkazano, aby razem ze zwłokami palili znalezione przy nich dokumenty identyfikacyjne. Wszelkie wartościowe przedmioty mieli natomiast oddawać esesmanom. Za niewykonanie tego rozkazu groziła śmierć. Niemieccy nadzorcy komanda często korzystali z okazji, aby znalezione przez więźniów kosztowności zachować dla siebie.
Tadeusz Klimaszewski wspominał, że gdy w okolicy nie było niemieckich świadków, esesmani rozkazywali więźniom palić także ciała poległych Niemców – wraz z identyfikatorami i dokumentami.
Członkowie Verbrennungskommando mieli obowiązek meldować Niemcom o każdym przypadku natrafienia na ukrywających się Polaków.