Złamanie tego rozkazu groziło śmiercią, aczkolwiek w relacjach ocalałych członków komanda brak jakichkolwiek wzmianek, aby się do niego zastosowali.
Palenie zwłok na Woli trwało przez wiele dni. Po pewnym czasie więźniów Verbrennungskommando skierowano do pracy w Śródmieściu Północnym, gdzie m.in. zbierali i palili zwłoki Polaków rozstrzelanych w Halach Mirowskich, w ruinach Opery Narodowej i w Ogrodzie Saskim. Na początku września komando znalazło się na Starym Mieście, gdzie paliło ciała zabitych i zamordowanych Polaków, w tym ofiar masakry dokonanej przez Niemców w powstańczych szpitalach. Verbrennungskommando operowało także na terenie Powiśla i Mariensztatu.
Niekiedy więźniom powierzano zadania innego rodzaju. Franciszek Zasada wspominał, że po upadku Starego Miasta (2 września) musiał wraz z kolegami nosić wodę polskim uchodźcom przetrzymywanym w obozie przejściowym w kościele św. Wojciecha na Woli. Klimaszewski wspominał z kolei, że członkowie jego grupy dwukrotnie zostali zmuszeni do rozebrania pod ostrzałem polskiej barykady.