Jan Radomiński (ur. 10 czerwca 1687, zm. 18 stycznia 1756 w Wersalu) – jezuita, filozof, teolog, uczeń i wykładowca w kolegium jezuitów w Krośnie, sędzia w Trybunale Królewskim Ludwika XV w Wersalu.
Życiorys Urodził się w Prusach. Ukończył klasę retoryki i wstąpił w 1702 do zakonu jezuitów. Po odbyciu nowicjatu w Krakowie studiował w latach 1704-1707 filozofię w Kolegium Jezuickim w Lublinie pod kierunkiem Andrzeja Ozgi. Praktykę nauczycielską odbywał kolegium jezuitów w Krośnie, Samborze i Ostrogu. W latach 1711–1715 studiował teologię w Krakowie. W 1714 otrzymał święcenia kapłańskie. Prawo zakonne studiował w 1716/17 w Jarosławiu. Pracował w szkolnictwie jezuickim w Krośnie, Jarosławiu, Poznaniu i Kaliszu. Jan Radomiński został wieloletnim spowiednikiem królowej Polski, księżnej Lotaryngii i Baru Katarzyny Opalińskiej h. Łodzia (1680 – 1747 w Lunéville) – żony Stanisława Leszczyńskiego oraz królowej Francji - żony Ludwika XV Marii Leszczyńskiej i centralnej postać parti dévot – konserwatywno-religijnego koła królowej.