Uczestniczyła w akcji organizowania ucieczek działaczy narodnickich z więzienia w Charkowie. Od jesieni roku 1879 była członkiem Komitetu Wykonawczego Narodnej Woli. Nadal zajmowała się głównie propagandą wśród studentów, robotników i żołnierzy, współredagowała nielegalną prasę. Brała udział w organizowaniu nieudanych zamachów na Aleksandra II na linii kolejowej pod Odessą, pod Moskwą i wreszcie udanej akcji z marca 1881 roku. Pierowska wynajmowała w Petersburgu lokal, w którym zbierali się narodowolcy, a w dniu ataku dała chusteczką sygnał do rzucenia bomby na carski powóz. Została aresztowana 10 dni po zamachu i skazana na karę śmierci przez powieszenie. Wyrok wykonano 3/15 kwietnia na Placu Siemionowskim w PetersburguJ. Miles, Petersburg, Wydawnictwo MAGNUM, Warszawa 2020, , s. 317-318..
Żyła w nieformalnym związku z innym działaczem Narodnej Woli, Andriejem Żelabowem.
Przypisy
Bibliografia po polsku L. Baumgarten, Marzyciele i carobójcy, Warszawa 1960 E. Radziński, Aleksander II. Ostatni wielki car, Magnum, Warszawa 2005, . L. Bazylow, Działalność narodnictwa rosyjskiego w latach 1878–1881, Wrocław 1960
w językach obcych
Kategoria:Królobójcy Kategoria:Rosyjscy rewolucjoniści Kategoria:Rosyjscy zamachowcy Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1881 Kategoria:Narodnicy Kategoria:Pierowscy