Najbardziej typową dla kierunku twórczość uprawiali Erich Heckel, Ernst Ludwig Kirchner, Emil Nolde, Karl Schmidt-Rottluff i Max Beckmann. Ich obrazy były silnie skontrastowane pod względem barw, walorów i kształtów. Ekspresjoniści zrezygnowali z iluzji trójwymiarowej przestrzeni sugerowanej perspektywą, zastępując ją zestawieniami barw i kształtów. Stosowali paletę intensywnie nasyconych barw zestawionych nieharmonijnie, albo barw ciemnych i przybrudzonych. Dużą rolę pełniła czerń, potęgująca nastrój przygnębienia, negacji i rozpaczy.
Ekspresjonizm w architekturze
W architekturze ekspresjonizm rozwijał się przede wszystkim w Niemczech. Osiągnął też pewne znaczenie w Holandii i krajach Europy Środkowej. Główną organizację ekspresjonistów stanowił krąg korespondencyjny Die Glāserne Kette (niem. „Szklany łańcuch”), zawiązany w 1919 przez członków rady artystów skupionych wokół Bruna Tauta.
Idee ekspresjonistów były silnie utopijne i anarchistyczne, wiązały się z wiarą w siłę sprawczą architektury szklanych domów i rewolucji. Głównym motywem architektonicznym miała stać się „korona miasta” – rodzaj wielkiego centrum kultury.