Miasta miały zaś zostać zastąpione luźnymi osiedlami, których mieszkańcy mieli być ściśle związani z naturą.
Dla architektury ekspresjonizmu charakterystyczne było silne podkreślanie kierunku pionowego lub poziomego, tworzenie dynamicznych form w celu wywołania wrażenia strzelistości, nowoczesności, czy „prędkości” w jakiej budynek funkcjonuje. Plastyczne formy czerpano z natury, jak również nawiązywano do elementów gotyckich.
Ekspresjonizm w muzyce
Przyjmuje się, że ekspresjonizm muzyczny trwał przez pierwsze ćwierćwiecze XX wieku, choć trudno wyznaczyć termin jego faktycznego zakończenia, jako że wciąż odradza się współcześnie.
Najpełniej przejawił się w twórczości dodekafonistów wiedeńskich – Arnolda Schönberga, Albana Berga i Antona Weberna. Obecny był także w kompozycjach Aleksandra Skriabina i Béli Bartóka, a współcześnie – w niektórych utworach Krzysztofa Pendereckiego i Witolda Lutosławskiego.