Efekt plastyczności dopełniała malarska kontrastowość czerni i bieli.

Twórcy ekspresjonistyczni w pełni docenili możliwości ekranu, traktując go – jak malarze płótno – jako przestrzeń do świadomego zapełnienia. Ich wizytówką stała się niezwykła umiejętność kompozycji kadru. Ekspresjonistów wcale nie interesował montaż, czasami filmy wydawały się być statycznymi, bowiem była to zwykła zmiana zdjęć. Firmowym znakiem ekspresjonizmu okazały się cienie przedmiotów i ludzi.

W estetyce kina ekspresjonistycznego niepoślednią rolę odegrał Max Reinhardt i jego teatralne koncepcje, które miały wpływ na twórczość Fritza Langa i Friedricha Wilhelma Murnau, uznawanych za najwybitniejszych przedstawicieli niemieckiego ekspresjonizmu filmowego.

Przypisy

Bibliografia