Ekspresjoniści całkowicie zerwali z realistyczną scenografią. Pojawiły się stylizowane kubistyczne dekoracje (bryły geometryczne, kotary, schody, podesty). Ważnym elementem były efekty świetlne, które kreowały nastrój na scenie (np. jaskrawe czerwone lub białe światło jako czynnik pobudzający emocje widza). Inscenizatorzy eksperymentowali z wykorzystaniem nowoczesnych technik na scenie, próbując na przykład włączyć do spektaklu sekwencje filmowe.
Grę aktorską cechował silny antypsychologizm. Dążono do osiągnięcia uczuciowej transcendencji. Ruchy aktora były gwałtowne, choreografia silnie stylizowana, gra dynamiczna, charakteryzująca się napięciem mięśni i sztywnością ciała. Głos nienaturalnie modulowano, aż osiągał ochrypłe staccato lub zamieniał się we wrzask.
Ekspresjonizm w filmie
Początki ekspresjonizmu filmowego sięgają 1913, kiedy to powstał Student z Pragi w reżyserii Stellana Rye. Jednak właściwy rozwój kierunku rozpoczął się w 1919, wraz z Gabinetem doktora Caligari Roberta Wiene'a. Autorami scenografii do tego filmu byli trzej malarze ekspresjoniści: Walter Reimann, Hermann Warm i Walter Röhrig. Stworzyli oni wystylizowane płaszczyzny, świadomie deformujące rzeczywistość, pełne krzywizn i załamań perspektywy.