Niepodległość W roku 1904, w obliczu zagrożenia ekspansją rosyjską, rząd chiński rozpoczął kolonizację Mongolii Zewnętrznej, wykupując należącą do Mongołów ziemię i zasiedlając ją chińskimi osadnikami. Działania te spowodowały wybuch antychińskich nastrojów i zawarcie przez książąt mongolskich tajnego układu z Rosją. W roku 1911, po wybuchu w Chinach rewolucji Xinhai, Mongolia Zewnętrzna ogłosiła niepodległość jako monarchia na czele z Bogda Chanem. W styczniu 1912 roku z inspiracji Rosjan odłączyła się od niej Tuwa.
W roku 1913 podpisany został traktat chińsko-rosyjski, w którym rząd chiński „przyjmował do wiadomości” zmiany, jakie zaszły w Mongolii Zewnętrznej, jednak nadal uważał ją za swoją prowincję. Traktat kiachtański z 1915 roku pomiędzy Chinami, Rosją i Mongolią formalnie uznawał Mongolię Zewnętrzną nadal za część Chin, pomimo iż była już niezależnym państwem. Niepodległość Mongolii Zewnętrznej uznał jedynie w 1913 roku (sam posiadający podobny status prawny) Tybet.