Po wybuchu rewolucji październikowej, w 1919 roku Chińczycy ponownie zajęli Mongolię Zewnętrzną. W 1921 roku została ona zajęta przez oddziały barona von Ungern-Sternberga, który przywrócił jej niezależność. W tym samym roku Mongolię Zewnętrzną opanowała Armia Czerwona. Mongolia Zewnętrzna zachowała swoją niezależność i ustrój teokratyczny. Po śmierci Bogda Chana w 1924 roku proklamowano utworzenie Mongolskiej Republiki Ludowej. Pomimo faktycznej niepodległości państwa mongolskiego, ZSRR i Chiny podpisały traktat, na mocy którego Mongolia Zewnętrzna nadal uznawana była za część Chin.
W 1945 roku ZSRR narzucił Republice Chińskiej traktat, na mocy którego we wrześniu 1945 roku w Mongolii Zewnętrznej przeprowadzono referendum niepodległościowe. Zdecydowana większość Mongołów opowiedziała się za dalszym istnieniem Mongolskiej Republiki Ludowej i odrzuciła autonomię w ramach Chin. 5 stycznia 1946 roku zostało podpisane porozumienie, w którym Republika Chińska uznawała niepodległość Mongolii, jednak z powodu chińskiego sprzeciwu nadal nie stanowiła ona podmiotu prawa międzynarodowego.