Jeszcze w tym samym roku młody zbór w Kampali odwiedził Eric Cooke z Biura Oddziału w Rodezji Południowej (obecne Zimbabwe) i zorganizował jego działalność. Początkowo działalność prowadzono głównie wśród mieszkających w Ugandzie Europejczyków. Dwa lata później zanotowano 10 głosicieli.
W 1956 roku pierwszy rdzenny Ugandyjczyk, George Kadu (zm. 1998), został Świadkiem Jehowy i przyjął chrzest w Jeziorze Wiktorii. W 1958 roku wydano broszurę „Ta dobra nowina o Królestwie” na język luganda, co przyczyniło się do rozwoju działalności wśród Afrykanów. Niedługo później część przyjezdnych głosicieli po zakończeniu kontraktów powróciła do swych krajów, a kilka osób odłączyło się od zborów.
W tym okresie władze nie zezwalały na przyjazd misjonarzy, jednak Frank Smith (syn Graya i Olgi Smithów) otrzymał rządową posadę w Ugandzie. W 1959 roku Frank wraz z żoną Mary przeprowadzili się do Entebbe, 35 kilometrów na południe od Kampali. Małżeństwo Smithów zaczęło regularnie spotykać się z niewielkim, ale rozrastającym się zborem w Kampali. Dwa inne małżeństwa osiedliły się w większej odległości od stolicy i tam prowadziły działalność kaznodziejską, utrzymując stały kontakt ze zborem w Kampali.