von Bismarck, dowódca 21 Dywizji Pancernej, zginął w wybuchu pocisku granatnika.
Pomimo tych trudności siły Rommla przedostały się przez linie alianckie do południa następnego dnia, a brytyjskie brygady roztropnie zeszły im z drogi. Opóźnienie spowodowało jednak zbyt wysokie zużycie paliwa w czołgach Afrika Korps. To oraz nieustanne flankujące uderzenia 7 Dywizji Pancernej zmusiły Rommla do skręcenia na północ znacznie bardziej na zachód od miejsca, w którym planował to uczynić. W ten sposób czołgi Osi wyszły wprost na pozycję obronną Montgomery’ego pod Alam el Halfa; pierwsze z nich dotarły do wzgórz wieczorem. Na wzgórzach alianci mieli 92 granty i 74 lekkie czołgi, baterie przeciwpancerne z działami 6-funtowymi oraz artylerię 44. brytyjskiej i 2. nowozelandzkiej dywizji.
Gdy dywizje pancerne podeszły pod wzgórza, czołgi PzKpfw IV otworzyły ogień z dużej odległości, niszcząc kilka czołgów brytyjskich. Szczególnie Granty, ze swoimi działami montowanymi nie w wieżach, a w kadłubach, nie mogły prowadzić ognia zza osłony i były wystawione na ogień przeciwnika. Kiedy jednak czołgi niemieckie znalazły się w zasięgu Grantów, sytuacja się zmieniła diametralnie. Próba oskrzydlenia pozycji spełzła na niczym w ogniu dział przeciwpancernych i przed zmierzchem niemieckie czołgi zaczęły się cofać.