W starciu tym Brytyjczycy stracili 21 czołgów, Niemcy – 22.

Noc nie przyniosła Panzer Armee wytchnienia, bowiem znów pojawiły się samoloty alianckie, tym razem skupiając się na pojazdach z zaopatrzeniem. To przysporzyło Rommlowi kłopotów logistycznych, tym bardziej że bombowce z lotniskowców posłały na dno połowę z 5000 ton paliwa obiecanego przez włoskiego przywódcę Benito Mussoliniego i gen. Albert Kesselring, s. 142.. Z powodu braków operacje następnego dnia (1 września) prowadziła jedynie 15 Dywizja Pancerna. Jej atak rozpoczął się o świcie, ale wkrótce został zastopowany flankowym kontruderzeniem brytyjskiej 8 Brygady. Niemcy ponieśli nieznaczne straty, bowiem Brytyjczycy mieli przykazane oszczędzać czołgi na czas spodziewanej następnej ofensywy, ale ich ruch naprzód został wstrzymany i zostali mocno ostrzelani.

Ataki z powietrza były kontynuowane przez cały dzień i następną noc, a rano 2 września Rommel, widząc, że atak się nie powiódł, a stanie na otwartej przestrzeni na terytorium nieprzyjaciela tylko spotęguje straty, nakazał odwrót.