Podobnie jak Poszukiwanie, Jan Santeuil rozpoczyna się od opisu najważniejszego rytuału dzieciństwa głównego bohatera – pocałunku matki na dobranoc. Bohaterowie obu powieści panicznie boją się okoliczności, które mogłyby przeszkodzić temu pocałunkowi, np. przyjścia gości. Obie powieści zawierają poetycki opis kwiatów głogu. W obu utworach bohaterowie w dzieciństwie byli zakochani w dziewczynkach, które poznali na Polach Elizejskich. Motyw sprawy Dreyfusa pojawia się w każdej z powieści, w Janie... bezpośrednio, w Poszukiwaniu... w rozmowach bohaterów. Powtarza się motyw latarni, rzucającej na ścianę cienie, ilustrujące historię Genowefy Brabanckiej. Członkowie rodziny głównych bohaterów są w obu utworach podobniAndré Maurois, Przedmowa (w:) Marcel Proust, Jan Santeuil, Bydgoszcz, 1993, s.7–10..
Pomyłki i niekonsekwencje Ponieważ Proust nie poprawił nigdy rękopisu Jana Santeuil, w powieści zdarzają się liczne niekonsekwencje i pomyłki, dotyczące bohaterów lub akcji.