wykonywał on dla tej ziemiańskiej rodziny zapewne i inne prace, a Dominik Piwnicki był ojcem chrzestnym jednego z jego synów. Wizerunek Piwnickiej wykorzystuje schemat kompozycyjny, znany od XVIII wieku z portretu Magdaleny z Lubomirskich Sapieżyny pędzla Bacciarellego, i reprezentuje typ portretu romantycznego, co wyraża się m.in. w ubiorze stylizowanym na historyczny czy pozie portretowanej, zadumanej melancholijnie przy lekturze listu. W wykonaniu obrazu malarz poprawnie odtworzył osobę portretowaną, koncentrując się zwłaszcza na twarzy modelki, ujawniły się natomiast braki warsztatowe w perspektywie przestrzennej wnętrza oraz w przedstawieniu przedmiotów. Takie rozłożenie umiejętności charakterystyczne było dla szkolenia malarzy cechowych, gdzie nacisk kładziono na odtworzeniu postaci ludzkiej, ze szczególnym uwzględnieniem fizjonomii. Pozostałe elementy uchodziły za mniej ważne.