Franz Georg Jauch, „który należał do faworytów króla”Beiträge zur Geschichte Danzigs und Umgebung, zesz. II, 1837, s. 10., został – podobnie jak później jego siostrzeniec Heinrich Georg Jauch (* 1709) – jednym z dwóch podpułkowników królewskiej gwardii koronnej; obaj jako oficerowie gwardii posiadali rangę pułkownika pułków liniowych.

Joachim Daniel Jauch jest przykładem odmiennym od zwyczajowej integracji Niemców w Polsce za Augusta II. Mimo ponad czterdziestu lat pobytu w Polsce nie znał języka polskiego i do wykonywania rozległych zadań w budownictwie, wojsku i na dworze posługiwał się polskimi sekretarzamiWalter Hentschel: Die sächsische Baukunst des 18. Jahrhunderts in Polen, Bd. 1, Berlin 1967, s. 50.Rex Rexheuser: Die Personalunionen von Sachsen-Polen 1697–1763 und Hannover-England 1714–1837: ein Vergleich, 2005, s. 212 – autor określa Jaucha jako „przykład odmienny” wobec zwykłej integracji Niemców.. Także fakt, że aż do trzech dni przed śmiercią pozostawał luteraninem, świadczy o braku chęci integracji z katolicką szlachtą Rzeczypospolitej;