W 1953 Gardini doszedł do finału międzynarodowych mistrzostw Niemiec, ale w decydującym meczu dość łatwo uległ Amerykaninowi Budge’owi Patty’emu 3:6, 2:6, 3:6. Największy sukces w seniorskiej karierze Włoch zanotował w 1955, kiedy przed własną publicznością triumfował w międzynarodowych mistrzostwach Włoch w Rzymie. Zwycięstwo odniósł w niezwykłych okolicznościach; jego przeciwnikiem był dobrze mu znany rodak Giuseppe Merlo, z którym wielokrotnie toczył zacięte mecze. Tym razem Merlo, słynący z nietypowego uchwytu rakiety i specyficznego sposobu serwowania, nie wytrzymał trudów spotkania i będąc dość bliskim wygranej, zmuszony był poddać mecz z powodu gwałtownych skurczy mięśni. Krecz nastąpił przy stanie 6:1, 1:6, 3:6, 6:6 (na pierwszym miejscu wynik Gardiniego).
Fausto Gardini zapisał też na swoim koncie bogatą kartę reprezentacyjną. W zespole narodowym w Pucharze Davisa występował w latach 1952–1963, wyłącznie w grze pojedynczej, wygrywając 29 pojedynków i przegrywając 9. Wspólnie z takimi znakomitościami jak Nicola Pietrangeli i Orlando Sirola tworzył jedną z silniejszych ekip w dziejach włoskiego tenisa, a zarazem czołową reprezentację Europy tamtego okresu.