W 1952 Gardini był w składzie reprezentacji, która najpierw wygrała rywalizację europejską, w międzystrefowym półfinale pokonała Indie i dopiero w spotkaniu z Amerykanami, którego stawką było prawo zagrania z broniącą trofeum Australią, uległa wyraźnie 0:5; Gardini uległ wówczas w pięciu setach Vicowi Seixasowi i w czterech setach Tony’emu Trabertowi. Również w 1955 Włosi awansowali do finału międzystrefowego, tym razem ulegając – również 0:5 – Australijczykom (Gardini grał tylko pierwszego dnia rywalizacji, przegrywając z Lew Hoadem). Wreszcie w 1961 reprezentacja Włoch awansowała szczebel wyżej, w finale międzystrefowym pokonując Amerykanów; Gardini przegrał wówczas z Jonem Douglasem, ale pokonał Whitneya Reeda. W spotkaniu z Australią w Melbourne, już bezpośrednio o Puchar Davisa, miejsce Gardiniego w grze pojedynczej zajął Sirola, który jednak punktu nie zdobył ani w singlu, ani w deblu; ponieważ swoje mecze przegrał też Pietrangeli (w tym debel w parze z Sirolą), trofeum pozostało przy ekipie Harry’ego Hopmana.