W 1962 Włosi, ponownie z Gardinim w składzie, zakończyli swój udział w Pucharze Davisa już na etapie finału strefy europejskiej (porażka ze Szwedami), a rok później w spotkaniu II rundy strefy europejskiej z Hiszpanią. Ten mecz okazał się pożegnaniem Gardiniego z reprezentacją w charakterze zawodnika; ostatni mecz Włoch przegrał ze znanym Hiszpanem Manuelem Santaną. W ciągu jedenastu lat (chociaż grał tylko w sześciu edycjach) w meczach reprezentacyjnych Gardini odniósł zwycięstwa m.in. nad Brytyjczykami Mottramem i Sangsterem, Duńczykami Nielsenem i Ulrichem, Szwedami Davidsonem, Bergelinem i Schmidtem (przegrał natomiast w 1962 z Lundqvistem), Węgrem Istvánem Gulyásem.
W latach 1973–1975 Gardini pełnił funkcję niegrającego kapitana reprezentacji w Pucharze Davisa. Przyszło mu prowadzić kolejne silne pokolenie włoskich graczy – Adriano Panattę, Paolo Bertolucciego, Corrado Barazzuttiego, Antonio Zugarellego. Tenisiści ci w 1976, zaledwie rok po odejściu Gardiniego z funkcji kapitana, sięgnęli pod wodzą Nicoli Pietrangelego po jedyny w historii włoskiego tenisa Puchar Davisa.