Teoria równowagi ogólnej – teoria wyjaśniająca zachowanie podaży, popytu i cen w całej gospodarce z kilkoma rynkami jednocześnie oddziałującymi na siebie. Teoria ta kontrastuje z teorią równowagi cząstkowej, która analizuje tylko pojedyncze rynki.
Początki teorii równowagi ogólnej sięgają lat 70. XIX wieku, a w szczególności pionierskiego dzieła francuskiego ekonomisty Leona Walrasa pt. Éléments d’économie politique pure (pol. Elementy czystej ekonomii politycznej) z 1874Leon Walras (1874), Éléments d’économie politique pure, w: Theorie de la richesse sociale, pierwsze wydanie, Lozanna: Corbaz, Paryż: Guillaumin, Bazylea: Georg.. Z tego też powodu równowaga ogólna bywa nazywana równowagą walrasowską.
Historia Pierwszą próbę w ekonomii neoklasycznej modelowania cen dla całej gospodarki podjął Leon Walras, który jest przedstawicielem szkoły lozańskiej. Według niego w analizie równowagi ogólnej dopuszcza się zmienność dużej liczby czynników i ich wzajemne oddziaływanie na siebie. Dla porównania w analizie równowagi cząstkowej dopuszcza się zmienność tylko nielicznych czynników, a co do całej reszty zakłada się, że są stałe.