Walras przyjął, że gospodarka rynkowa składa się tylko z gospodarstw domowych i przedsiębiorstw bez sektora państwowego i zagranicznego. Doszedł on do wniosku, że w stanie równowagi strumień dochodu gospodarstwa domowego będzie równy wydatkom tego gospodarstwa. Wydatek na dane dobro finalne jest iloczynem jego ceny pomnożonej przez jego ilość skonsumowaną lub pożądaną w stanie równowagi.
W analizie równowagi walrasowskiej niedopuszczalne jest założenie, że ceny finalne lub ceny czynników są dane. W tym systemie wszystkie ceny wyznaczają się wzajemnie. Ceny dóbr finalnych wpływają na ceny wszystkich innych czynników produkcjiH. Landreth, D.C. Colander, Historia myśli ekonomicznej, Warszawa 2005, s. 297.. Walras chciał również pokazać, że jego model osiąga równowagę na rzeczywistych rynkach. W tym celu wprowadził teorię Tǎtonnement, czyli „szukanie po omacku”. Jest to proces dostosowywania się cen towarów do ich poziomu w równowadze. Był to proces prób i błędów, w którym po zaproponowanej cenie, konsumenci na rynku zgłaszali popyt, a firmy podaż. Gdyby istniała nadwyżka podaży nad popytem, wówczas cena zostałaby obniżona. Miało to na celu zmniejszenie liczby dostaw, aby więcej żądano dystrybucji.