dzięki technologii rakietowej lub cyberatakowi) lub gdy konflikt przenosi się do innego wymiaru.
Partem argumentował, że destabilizacja bufora jest kosztowna dla całego systemu regionalnego: mocarstwo, które niszczy neutralność bufora, zyskuje krótkoterminową przewagę, ale traci mechanizm stabilizacji i zmusza pozostałe mocarstwa do kosztownych działań kompensacyjnych.
Podatność państw buforowych na podbój Tanisha Fazal w pracy State Death: The Politics and Geography of Conquest, Occupation, and Annexation (2007) zbadała statystycznie zjawisko zanikania państw na przestrzeni dwóch stuleci. Fazal wykazała, że państwa buforowe są najbardziej zagrożoną kategorią państw w systemie międzynarodowym: stanowią nieproporcjonalnie dużą część wszystkich przypadków „śmierci państwa" (podboju, aneksji lub likwidacji) od XVIII wieku. Dzieje się tak, ponieważ każde z rywalizujących mocarstw obawia się, że przeciwnik podporządkuje sobie bufor jako pierwszy, a niezdolność mocarstw do wiarygodnego zobowiązania się do respektowania suwerenności bufora prowadzi do spirali eskalacji. Fazal wskazała jednocześnie, że po 1945 roku międzynarodowa norma zakazu podboju (ang.