norm against conquest) znacząco ograniczyła zjawisko likwidacji państw, w tym buforowych.
Norma zakazu podboju Fazal wskazała, że przed 1945 rokiem państwa buforowe regularnie padały ofiarą podboju lub aneksji ze strony jednego z rywalizujących mocarstw: Rzeczpospolita Krakowska została anektowana w 1846, neutralność Belgii złamana w 1914, państwa bałtyckie zaanektowane w 1940. Po II wojnie światowej sytuacja zmieniła się dzięki ukształtowaniu się międzynarodowej normy zakazu podboju (ang. norm against conquest), zapisanej w Karcie Narodów Zjednoczonych (art. 2 ust. 4) i ugruntowanej przez praktykę dekolonizacji oraz zasadę integralności terytorialnej. W rezultacie po 1945 roku zjawisko „śmierci państwa" stało się rzadkością, a państwa buforowe zyskały dodatkowy mechanizm ochronny: społeczność międzynarodowa odmawiała uznania podbojów (np. aneksji Krymu w 2014 roku). Fazal zastrzegała jednak, że norma ta nie eliminuje zagrożenia, lecz zmienia jego formę: zamiast formalnej aneksji mocarstwa stosują podporządkowanie pośrednie (bazy wojskowe, zależność ekonomiczna, ingerencja w politykę wewnętrzną).