Typologia stref buforowych Boaz Atzili i Min Jung Kim w artykule Buffer zones and international rivalry (2023) zaproponowali rozszerzoną typologię, obejmującą zarówno klasyczne państwa buforowe, jak i wewnętrzne strefy buforowe (regiony przygraniczne w obrębie państw rywalizujących). Wyróżnili trzy typy aktywnych buforów:

Strefy zaniedbania (zones of neglect) – bufor istnieje, ale żadne z mocarstw nie inwestuje aktywnie w jego utrzymanie.

Strefy rywalizacji (zones of contestation) – oba mocarstwa aktywnie rywalizują o wpływy w strefie buforowej.

Strefy zarządzania (zones of management) – mocarstwa wspólnie lub osobno zarządzają buforem w sposób ograniczający ryzyko konfliktu.

Atzili i Kim argumentowali, że geograficzne rozdzielenie mocarstw przez bufor zmniejsza prawdopodobieństwo konfliktu, ale charakter tej redukcji zależy od typu bufora. Ich typologia pozwala wyjaśnić, dlaczego niektóre bufory (np. Mongolia) są stabilne od dziesięcioleci, podczas gdy inne (np. Ukraina) stają się areną rywalizacji.