Ukraina pod rządami Łeonida Kuczmy (1994–2005) pełniła funkcję bufora między Rosją a Zachodem, prowadząc politykę wielowektorową i zachowując formalną neutralność potwierdzoną Memorandum Budapeszteńskim z 1994 roku. Status ten załamał się po pomarańczowej rewolucji (2004), kiedy Ukraina zwróciła się ku integracji z Zachodem. Rosja, nie akceptując utraty bufora, odpowiedziała aneksją Krymu (2014) i pełnoskalową inwazją (2022). Przypadek ukraiński potwierdza tezę Partema o kosztach destabilizacji bufora dla całego systemu regionalnego.

Gruzja pełniła funkcję bufora na Kaukazie między Rosją a wpływami zachodnimi. Dążenie do członkostwa w NATO po rewolucji róż (2003) spotkało się z rosyjską reakcją w postaci wojny w 2008 roku i uznania niepodległości Osetii Południowej i Abchazji. W typologii Atzilego i Kim Gruzja przeszła ze strefy zarządzania do strefy rywalizacji.

Mongolia pozostaje buforem między Rosją a Chinami, prowadząc politykę „trzeciego sąsiada" (ang. third neighbour policy), polegającą na budowaniu relacji z mocarstwami spoza bezpośredniego sąsiedztwa (USA, Japonia, Korea Południowa, UE) w celu